HULI SA AKTO

             Maagang nag-out si Jose sa trabaho. Buti na lang at nacontact nya at pumayag ang kasamahan nyang guwardya na ipagpatuloy ang oras nya. Babawi na lang sya dito sa ibang araw. Masama talaga ang pakiramdam nya at kailangan nya nang umuwi.

             Bago magalas-dose ng tanghali ay nasa tapat na si Jose ng kanilang bahay. Binuksan nya ang pinto at agad na dumeretso sa kwarto para magpalit ng pambahay. Ngunit hindi nya inaasahan na makikita nya doon ang kalive-in nya na may katalik na iba sa ibabaw ng kama. Nagdilim ang paningin ni Jose. Dinukot nya mula sa bitbit nyang bag ang kanyang baril at malapitang binaril ang lalaki. Sunod-sunod na putok ang narinig sa buong lugar.

             "Umalis ka na kung ayaw mong mapatay din kita" galit na sinabi ni Jose sa babae. "Putang ina mo Manuel. Mahal na mahal kita. Putang ina mo. Ginago mo ako. Alam ko namang tumitira ka ng mga babae. Pero putang ina, bakit pati dito sa pamamahay ko"

SILAHIS

Sa loob ng isang sari-sari store...

            "Anak, silahis ka ba?" tanong ng nanay ni Wilfredo. "Kasi mukha ka namang lalaki pero parang kinikilig ka pag nakikita mo si Coco Martin"

            "Nay, ano namang kalokohan yan. Hindi ako kinikilig kay Coco Martin. Kinikilig ako sa ka-loveteam nyang si Maja Salvador. Tsaka tignan nyo nga 'tong anak nyo, nasa itsura ba nito ang pagiging silahis?"

            "Parang kasi. Pero baka ako lang ang may akala ng ganon..."

            Naputol ang usapan ng mag-ina ng biglang may bumili sa kanilang tindahan.

            "Pagbilan po"

            "Nay ako na. Sandali lang ah, pagbebentahan ko lang ito" sabi ni Wilfredo. "Ano yung bibilin mo?"

            Tinignan ng bumibili si Wilfredo at sinabing "Pamintang-durog".

            "Ano? Ganon? Sobrang obvious na ba talaga?" tanong ni Wilfredo.

            "Huh? Ano po 'yon? Ang sabi ko pagbilan ng pamintang-durog"

            Umiling-iling na lang ang nanay ni Wilfredo.

PINAPARINGGAN

            Nang unang magkita si Joseph at Manny, alam na nila sa sarili nilang hindi agad sila magkakasundo. Mayaman si Joseph at mahirap naman si Manny. Sobrang magkaiba ang kanilang mundo. Ngunit taliwas sa kanilang inaasahan, mabilis silang nagkapalagayan ng loob at naging matalik na magkaibigan. Sa sobrang lapit nila sa isa't isa, maraming mga bagay ang sabay nilang ginagawa. Tulad ng pagkain, paliligo at pagtulog. Daig pa nila ang samahan ng ibang magkakapatid. Ngunit ang lahat ng ito ay nagbago ng nagsimulang magparinig si Joseph kay Manny.

           "May mga tao talaga na napakainggitero. Hindi nila matanggap na mas angat ka sa kanila. Alam mo yon, yung tipong gagawin ang lahat madaig ka lang. Wala talagang utang na loob. Lumayo-layo ka nga sakin baka masaktan lang kita eh" ang sabi ni Joseph habang nakatingin sa kung saan.

           "Ako ba pinariringgan mo?" tanong ni Manny.

           "Bakit, sinabi ko bang ikaw ang tinutukoy ko? Napakaguilty mo naman pare. Napaka-assuming mo. Paano mo naman nasabi na ikaw ang pinaparinggan ko?"

           "Eh sira-ulo ka pala eh. Tayong dalawa lang naman ang nastranded sa isla na 'to simula nung nagcrash yung sinasakyan nating eroplano"

ANGHEL

          "Totoong may anghel"

          Yan ang madalas na sinasabi sakin ng girlfriend kong si Ingrid bago sya namatay. Kapag tinatanong nya ako kung naniniwala ba ako sa sinasabi nya, umuoo lang ako. Pero sa totoo lang, hindi ko alam kung meron ba talaga o wala. Ayoko lang sumama ang loob nya lalo na't alam kong may taning na ang buhay nya dahil sa cancer. Sabi ni Ingrid na ang mga anghel daw ang ipinapada upang magligtas sa atin sa panahon ng kapahamakan. Kung totoo man sila, bakit nila hindi iniligtas si Ingrid? Bakit nila hinayaang mamatay ang babaeng minamahal ko? Pero siguro wala silang kasalanan. Dapat mangyari kung ano ang itinakda.

          Nang mamatay si Ingrid, nawalan ako ng gana sa buhay. Marami akong naging tanong. Bakit sya pa? Bakit hindi na lang yung masasamang mga tao? Bakit kinuha sakin yung kaligayahan ko? Talagang nabadtrip ako. Sobrang mahal ko si Ingrid. Mahal ko sya kapantay ng pagmamahal ko sa nanay ko. Mataas ang respeto ko sa kanya. Sinabi ko sa sarili ko na hindi ako makikipagtalik sa kanya hanggang hindi kami nagpapakasal. Sobrang hirap ng ganon pero kinaya ko. Kinaya ko dahil nirerespeto ko sya. Ganon ang gusto nya kaya handa akong maghintay. Kaso lang wala pala akong dapat hintayin kasi namatay sya agad.

          Para makaganti sa tadhana, naisip kong maghahanap ako ng malanding babae tapos pagsasawaan ko. Lahat ng pagpipigil na ginawa ko noon, sa kanya ko ibubuhos.  Ayokong kumuha lang ng bayarang babae. Ayokong pumutol sa ganon dahil baka makakuha ako ng sakit. Mas trip ko yung syosyotain na babae para ako lang ang gagalaw sa kanya. Atleast sa paniniwala ko na ako nga lang dahil sakin sya.

          Hindi naman naging mahirap ang paghahanap dahil ang ideya ay nagmanipesto sa katauhan ng bago naming kapitbahay. Isang tingin ko palang sa kanya, nakasulat na sa buo nyang katawan ang mga katagang "PWEDE MO AKONG ISKORAN". May kahalayan sya manamit at mukhang nanlalambot. Magandang kombinasyon ng katangian para sa babaeng gusto mong gawan ng masama. Lala ang pangalan nya. Tama naman ang hinala ko sa kanya dahil hindi nya ako pinahirapan. Ilang pangbobola lang at naging girlfriend ko agad sya.

          Maraming mga pagkakataon na nagpapaiwan ako sa bahay pagaalis ang pamilya namin para masolo ko ang lugar. Syempre kapag mag-isa lang ako, pwede kong papuntahin si Lala doon at gumawa ng kung anong kolokohan. Malandi si Lala. Siya mismo ang nagpapakita sakin ng motibo. Yung mga hawak nya sa binti ko. Yung mahahalay nyang mga yakap. Gusto nya talagang merong mangyari samin. Gusto ko rin naman pero sa bawat pagkakataong gagawin ko na ang plano ko, parang halimaw na kinakain ng alaala ni Ingrid ang isipan ko. Naririnig ko yung boses nya na nagsasabi ng "Huwag". Nagi-guilty ako. Palaging hindi ko nagagawa yung kakaguhan na plano kong gawin nang pinasok ko ang relasyon namin ni Lala.

         Isang araw, nasabi sakin nung isa sa mga tropa ko, na nasabi rin sa kanya ng isa sa mga tropa namin, na nasabi lang rin doon ng isa sa mga tropa namin, na yung tropa naming si John ay naka-score kay Lala. Parang hindi na ako masyadong nagulat dahil halata naman sa ugali ni Lala na may kakayahan syang gawin ang ganong bagay. Pero yung ginawa sakin ni John, nakakalalaki 'yon. Binangasan ko agad yung mukha nya nang magkita kami. Hindi naman siya pumalag dahil malamang alam nya na kung bakit ko sya binanatan. Nakipaghiwalay na ako kay Lala ng hindi man lang nakakaisa at kinalimutan ko naman yung pagkakaibigan namin ni John.

         Makalipas ang dalawang linggo, umalis na sila Lala sa lugar namin. Ewan ko bakit pero sabi-sabi ng iba na hindi na raw trip ng mga kasamahan nya yung lugar namin kaya hahanap sila ng medyo mas matinong lugar. Pero kung ano man yung dahilan ng pag-alis nila, wala na akong pakialam. Mabuti na nga 'yon ng mabawasan na yung nagpapainit sa ulo ko sa lugar namin. At salamat na rin kasi wala nang matitira si John dahil umalis na yung inagaw nya sakin.

         Makalipas ang tatlong linggo, hindi ko inaasahang lalapitan ako ni John para makipag-usap. Malungkot yung itsura ng mukha nya. Hindi ko naman sya tinabla dahil baka hihingi sya ng tawad. Alam kong may lamat na yung pagkakaibigan namin pero baka maayos ng konti kung magpapakumbaba sya. At tulad naman ng inaasahan ko, humingi nga sya ng tawad. Pero ko hindi inaasahan yung mga sumunod nyang sinabi. Nagdonate daw sya ng dugo mga ilang araw na ang nakalipas. Madalas nya namang ginagawa 'yon. Pero kakaiba ngayon, sa unang pagkakataon ay tinawagan sya ng blood bank para sabihin na may problema... HIV positive ang dugo nya. Pina-clear nya pa raw sa mga taga-laborotoryo doon kung sa kanya talagang dugo yung nagpositive dahil matagal na syang nagdo-donate pero ngayon lang nangyari ito. Nakumpirma namang positive nga sya. Hinala nyang nakuha nya ito sa pakikipagtalik kay Lala. Ito lang kasi ang babaeng nakatalik nya sa nakalipas ng buwan. Kinausap nya pala ako para sabihin sakin na dapat akong magpablood test para malaman ko kung HIV positive na rin ako. Naisip ni John na dahil girlfriend ko noon si Lala, malamang ay nahawa na rin ako nito kung ito man yung nakahawa sa kanya. Sa isip ko, bigla akong napadasal at nagpasalamat sa Diyos. Hindi ako relihiyoso pero alam ko Sya ang nagligtas sakin. Hindi ako sigurado sa mga anghel pero alam kong may Diyos.

            Matagal ko na sana pinatulan si Lala kung hindi lang dahil sa mga alaala ni Ingrid. Dahil na rin pakiramdam ko ay nailigtas ako sa kapahamakan ay mas naging relihiyoso ako. Nalaman ko na rin ang tungkol sa mga anghel. Tama pala si Ingrid, totoo sila. Pero nagpapasalamat ako na kahit sa panahong hindi pa man ako naniniwala sa kanila ay nagsilbing anghel ang alaala ni Ingrid sa buhay ko. Hanggang ngayon sa puso ko, itinuturing ko pa rin syang isang anghel.

LIWANAG

              Sabi noon ng tatay ko bago sya mamatay na tumingin lang daw ako sa langit kapag nadidiliman ako. May liwanag daw akong makikita kapag ginawa ko 'yon. Pero ngayon, kahit anong tingin ko sa langit ay wala akong makitang liwanag. Oo nga't gabi ngayon ngunit kahit buwan at mga tala ay hindi ko makita. Gusto ko silang makita. Sabi kasi ng iba na kasama na raw ng mga tala ang mga pumanaw na tao. Marami akong mga problema ngayon. Kung kasama na ng mga tala ang tatay ko, sana man lang masilip ko sya ngayon doon sa kalawakan at masilip nya naman ako dito sa lupa. O kahit wala pa sya doon, basta gusto ko lang makakita ng liwanag mula sa langit. Pero sa kapal ng mga ulap at sa simoy ng hangin, malaki ang posibilidad na umulan. Mukhang wala talaga akong makikitang liwanag mula sa langit sa ganitong klase ng panahon. Kung mananatili pa siguro ako ng mas matagal dito, baka abutan pa ako ng ulan. Siguro dapat na akong pumasok sa loob ng bahay. Nagkamali lang siguro ang tatay ko ng sinabi nyang tumingin lang ako sa langit kapag nadidiman ako dahil minsan, kung minsan, pinagdadamot talaga ng langit ang liwanag sa pinakamadilim na parte ng buhay mo. Pero bago pa man tuluyang matapos ang aking pagtingala ay biglang kumidlat. Isang matinding kidlat na nagpaliwanag sa buong paligid na animo'y umaga. Kasunod nito ang tunog ng napakalakas na kulog na tila sumisigaw ng "Hindi pa ba sapat ang liwanag na yan?"....

IMAHE

                “I’m sorry” umiiyak na sinabi ni Jane.

                “Bakit?”

                “Mark, hindi ako yung tamang babae para sa’yo”

                “Nakikipaghiwalay kaba sakin?”

                “Sorry talaga”

                “Jane, wag mong gawin ‘to, mahal na mahal kita...”

                Hindi pa man tapos magsalita si Mark ay pinutol na ang usapan nila sa cellphone. Dumeretso agad si Jane sa banyo. Hanggang doon ay wala pa rin tigil ang kanyang pag-iyak. Tinodo nya ang bukas ng gripo. Hinubad nya ang kanyang mga suot. Kahit hindi pa puno ang timba ay sumalok agad sya ng tubig at ibinuhos sa kanyang katawan. Gigil na gigil nyang kinuskos ang kanyang balat.

                “Napakarumi kong babae...”

                Nag-ring ang cellphone ni Jane.  Si Anna ang tumatawag. Inisip nya kung sasagutin nya pa ba ito o hahayaan nya lang mag-ring. Kaso baka may importanteng sasabihin kaya’t sinagot nya na lang.

                “Jane?”

                “Anna”

                “May something ba? Sabi ni Mark nakipaghiwalay ka daw sa kanya”

                “Anna...”

                “Dear, ano ba yon? Baka may maitutulong ako?”

                Biglang umiiyak si Jane.

                “Tell me, handa akong makinig”

                “Anna, ibinenta ko yung pagkababae ko”

                Nabigla si Anna sa narinig. Hindi agad sya nakapagsalita.

                “Jane, ayaw kitang husgahan, pero bakit?

                “Kailangan ko ng pera. Gusto kong magaral. Akala ko after that wala na. Pero ngayon, ang dumi-dumi ko...”

                Lalong tumindi ang pagiyak ni Jane. May iba pa syang mga sinasabi ngunit hindi na maintindihan dahil sa kanyang paghagulgol.

                “Okay, calm down, calm down...”

                Hinintay ni Anna na medyo tumigil ito sa pagiyak.

                “Jane, sino yung lalaki?”

                “Hindi ko alam kung pwede kong sabihin. Sabi nung bakla dapat confidential ‘to”

                “Sinong bakla?”

                “Yung nagbugaw sakin”

                “Shit Jane, bestfriend mo ako. Wala ka bang tiwala sakin?”

                “Hindi naman sa ganon pero... pero... sige, ang totoo si Mayor yung lalaki”

                “What!”              

                “Sobrang nagsisisi ako Anna. Anong dapat kong gawin?”

                “Nangyari na ‘yon. Hindi mo naman pwedeng kasuhan ng rape dahil hindi ka naman ni-rape. Linggo naman bukas, magsimba tayo. Humingi ka ng tawad. Sa tingin ko ‘yon ang pinakamaganda mong gawin para sa sarili mo”

                “Nakakahiya...”

                “Sa Kanya ka pa ba mahihiya?”

                “Anna, salamat at nandyan ka...”

                Kinabukasan, taimtim na nagdadasal si Jane sa bandang likuran. Ganon ata talaga kapag pakiramdam mong makasalanan ka, gusto mong sa likuran ng simbahan umuupo. Halos hindi na iniintindi ni Jane yung mga sinasabi ng pari, basta hingi lang sya ng hingi ng kapatawaran.

                Lumipas ang isang oras at natapos ang pinakapaksa ng pari. Bigla namang nabanggit nito ang tungkol sa lumalawak na prostitusyon.

                “May pagkukulang ang maraming mga magulang kaya’t nangyayari ito. Ngunit hindi lamang sa mga magulang nagtatapos ang lahat. Kailangan natin ng suporta ng gobyerno. Kailangan natin ng mga taong nasa pwesto na lalaban dito. Kaya naman ako’y lubos na nagpapasalamat ng sabihin sakin ng ating butihing Mayor na handa syang labanan ito” sabi ng Pari sabay turo kay Mayor.

                Tumayo si Mayor at kumaway-kaway sa mga tao. Nakaupo pala ito sa bandang harapan ng simbahan.  Nagpalakpakan ang mga tao. Makikita sa kanyang proud sya sa kanyang hangarin.  Makikita sa kanyang proud syang lalaban nya ang prostitusyon.

KASAL

                   “Oh bakit mukhang malungkot ka Klariza, hindi ba dapat masaya ka dahil ito ang araw ng iyong kasal?”

                Nagbigay na lamang ng pilit na ngiti ang dalaga sa naglalagay ng make-up sa kanya. Hindi masaya si Klariza. Hindi nya mahal ang lalaking pakakasalan nya. Pinilit lamang sya ng kanyang mga magulang na pakasalan ito dahil mayaman ang pamilya ng lalaki.

                “Kamusta na ang mapapangasawa ko?” tanong ni Gerome pagpasok sa kwarto kung saan inaayusan si Klariza.

                 “Nako Sir, hindi nyo pa dapat makita ang mapapangasawa nyo, malas po yon”

                “Hindi ako naniniwala sa mga pamahiin” sagot ni Gerome. “Manang, pwede bang iwanan nyo muna kami ni Klariza. May sasabihin lang ako sa kanyang mahalaga”

                Lumabas ang babae upang makapagusap ang dalawa.

                “Ngumiti ka nga!”

                “Bakit ako ngingiti eh hindi naman ako masaya”

                “Bahala ka kung anong gusto mo. Pero gusto ko lang sabihin sa’yo na kung inaasahang mong pupunta mamaya si Vic para pigilan ang kasal, kalimutan mo na yon. Hindi sya darating. Binayaran ko sya ng isang milyong piso para kalimutan ka. Tinanggap nya yon. Balita ko lumuwas na sya patungong Maynila. Nakakatawang isipin na may katumbas na presyo ang pagibig nya sa’yo”

                “Hindi totoo ang sinasabi mo”

                “Totoo ang sinasabi ko. Kaya kalimutan mo na sya. Pagaralan mo na akong mahalin dahil ako na ang mapapangasawa mo”

                Pagkatapos magusap ay iniwan na ni Gerome si Klariza sa kwarto. Umiyak ang dalaga. Hindi sya makapaniwa sa kanyang narinig.

                Dumating na ang oras para magisang-dibdib sila Klariza at Gerome. Habang dinaraos ang kasal ay patuloy na umaasa si Klariza na darating si Vic at pipigilan ito. Ngunit natapos ang kasalan at walang Vic na nagpakita. Marahil tama si Gerome, may katumbas nga na halaga ang pagibig nito sa kanya.

                Kinagabihan, habang nagpapahangin si Klariza sa hardin nila Gerome ay may tumawag sa kanyang pangalan. Pamilyar ang boses na yon. Hindi sya pwedeng magkamali, boses yun ni Vic. Tumingin-tingin sya sa paligid. Sa likod ng istatwang anghel ay nakita nyang nagtatago si Vic. Nilapitan nya ito.

                “Klariza, sumama ka na sakin, lumayo na tayo dito”

                “Vic, hindi ko na yon magagawa, kasal na ako kay Gerome”

                “Pero hindi mo sya mahal, ako ang mahal mo, at mahal naman kita”

                “Kung mahal mo ako, dapat hindi mo tinanggap ang isang milyong ibinigay sayo”

                “Ano? Wala kong tinanggap na isang milyon”

                “Pero wala ka pa ring ginawang paraan para maitakas ako o pigilin ang kasal. Tapos na ang lahat Vic. May asawa na ako. Patawad”  naiiyak na sinabi ni Klariza sabay patakbong bumalik sa bahay nila Gerome.

                Sa loob ng bahay, nang makita ni Klariza si Gerome ay agad nya itong sinampal.

                “Niloko mo ako” sabi ni Klariza. “Ang sabi mo binayaran mo si Vic ng isang milyon para layuan ako, pero ang totoo ay hindi nya pala ako pinagpalit sa pera”

                “Sino nagsabi sa’yo nyan?”

                “Nakausap ko si Vic kaya alam kong nagsisinungaling ka”

                “Kelan mo sya nakausap?”

                “Kanina lang”

                “Hindi yon maari, nung isang araw ko pa sya pinatay”